ادبیات خوانده می‌شود چون انسان‌ها نیاز به یک دستگاه حقیقت یاب دارند و خود همه‌ی زندگی‌ها را نمی‌توانند زندگی کنند و باید کسانی همچون نویسنده وجود داشته باشند که داستانِ بودن‌ها و حسرت‌ها و رنج‌ها را روایت کنند و روایت ادبی انسان را انسان‌تر می‌کند. ادبیات گاهی قوی‌تر از علوم انسانی دیگر مثل فلسفه و جامعه شناسی و روانشناسی می‌شود.

آشنایی با نویسنده :

آرام  کاکه ی فلاح از نویسندگان معتبر كرد و از هم نسلان نویسندگانی چون  بختیار علی و کاروان کاکه ی سور، سال 1963 در سلیمانیه عراق به دنیا آمده است.

نوشتن را از همان سال های آغازین دهه هشتاد میلادی با نگارش داستان آغاز نموده است. اولین اثر چاپ شده از او داستان كوتاه «تابلو» بود كه سال 1983 در روزنامه «همكاری» منتشر شد. كاكه ی فلاح مدرك لیسانس خود را در سال 1986 در رشته فیزیك از دانشگاه موصل دریافت كرده است و پس از آن به مدت سه سال ساكن شهر خاركف اوكراین شده و دردانشگاه خارکف شروع به آموختن زبان های روسی، انگلیسی، لاتین، ادبیات روسی و انگلیسی می کند. از سال 1991 نیز ساکن سوئد شده است.

 از این نویسنده تا كنون هفت اثر مستقل که عبارتند ازیك رمان، پنج مجموعه داستان و یك مجموعه گفتگو منتشر شده است.

داستان كوتاه «در بند آواها» که از مجموعه داستان « بلیتی برای جهنم » انتخاب شده، بعد از داستان « بابای تلفنی » دومین اثر از این نویسنده است که توسط همین مترجم و برای اولین بار به زبان فارسی ترجمه می شود.

پک هایی عصبی به سیگار میزنی

و گلوی نوشابه‌ای را در دست می‌فشاری

که آواز غم انگیز ماهیگیراني مست را به خاطر می‌آورد

در دانوب

آن ها دورت را گرفته‌اند

و چیزی که تو می‌خواهی

یک شعله است

یک شعله‌ی خیلی بزرگ

برای شکستن این محاصره‌ی غم انگیز

امشب کمی زودتر بیا

و میهمانی مورچگان را بر پوست خشکیده‌ام بر هم بزن

قبل از آنکه صدای جیغی مرا از هزارتوی خواب هزارساله‌ام

بیرون کشد

و دستی با اشمئزار چشمهایم را ببندد

تو باید چشمهایم را ببینی

تو باید قاتلم را بشناسی

تو باید آخرین تصویر حک شده در حسرت چشمهایم را

تو باید تصویر قاتلم را

تو باید خودت را

 .

.

.

                          بشناسی

پست مدرن در شعر اکنون چه منظری دارد ؟

ساختار شکنی ، نگاه متفاوت ، چند صدائی و... همه ی این ها نیاز مند یک بستر قوی ست. وقتی اشعار از دوره ی کلاسیک به نیمایی می رسند و بعد از آن وزن هم برداشته می شود و به شعر سپید تن می دهد نشان از این دارد که طی این دوره ها این نیاز را در خودش دیده که برای رساندن صدایش ضوابط خشک و دست و پاگیر را از میان بردارد و به یک درجه از لمس برسد. یعنی عین تجربه! حالا چرا خیلی از اشعاری که ما به اسم پست مدرن در ایران می خوانیم این قابلیت را ندارد؟ در خیلی از آنها ویژگی های پست مدرن حتی اسکیزوفرن هم جایش را به سخت اندیشی و گاه تفنن های ادبی می دهد. برای من سوال است چطور در جامعه ای که هنوز با مفهوم مدرن دست و پنجه نرم می کند باید سراغ پست مدرن را گرفت؟ حالا می بینیم در همه ی دنیا از اشعار شاعری مثل لئونارد کوهن -با کلمات و مفاهیمی کاملا ملموس-  به اسم پست مدرن یاد می شود. پس این درصد زیادی به تجربه های زیستی بر می گردد. من منکر گریز گاه گاه برخی از شاعران نمی شوم اما قبول این واقعیت که بستر پست مدرن در ایران برای یک جریان هدفمند پی ریزی شده است را نمی پذیرم.

زنی را میشناسم که سایه اش

بهانه شعر این حوالیست

ولی وقتهایی که میمیرد

کسی نیست

که بالای سر احتضارش بنشیند...

تو را در فیس بوک می‌بینم. یاهو مسنجر چند روزیست قاطی کرده. ورژن جدیدش را هم که از پاساژ بزرگ خریدم جواب نداد. فکر کنم سی پی یوش مشکل دارد. ایمیل‌ام را که امشب چک کردم یک مسیج دیگر از تو برایم آمده بود. در فیس بوک آشناهای قدیمی خوش تیپ جلوی دوربین عکس گرفته‌اند. جی میل‌ام خالی بود. وب سایت‌ها مطلبشان را به روز کرده بودند اما یکی دو خبر را رفتم توی سایتی خواندم که فیلتر شده بود. فیس بوکی شده بودی. مسیج‌هایت را باید از یاهو مسنجر برایم آف می‌گذاشتی. پی امی چیزی. وبلاگت هم که پر از نظرهای دوستانت شده بود. شاید هم کارت صدایش را باید آپ تو دیت می‌کردم. ای دی اس ال جدید چه خبر؟ راستی شما اینترنت پر سرعت دارید؟

ندارید؟ اگر ندارید خوب تهیه کنید. اه اه. با دایال آپ که نمی‌شود راحت نت بازی کرد.

تو را در فیس بوک می‌بینم. اس ام اس می‌دهی که زود آن شو. می‌گویم آن ام. اما آن آنی که می‌گویم در واقع آف ام که به تو می‌گویم آن ام. آن می‌شوم. آن می‌شوی می گویی:ـ امروز ساعت 7 دم پاساژ منتظرم. باییییییی.

گروه ادبی، هنری ضمیر برگزار می کند:

دیگه بیدار شده بودم. هر کار کردم خواب نرفتم. خیس عرق بودم. همیشه مادرم وقتی می‌خواست از خونه بره بیرون کولر رو خاموش می‌کرد! رفتم روشنش کردم و نشستم روبروش، می‌دونستم بدنم می‌بنده ولی خیلی لذت داشت، کولر نمی‌تونست از تو خنکم کنه، رفتم سراغ یخچال و پارچ تا نیمه پر شربت آلبالو رو تا آخر کشیدم بالا و از ته دل فریاد زدم:ـ روحت شاد ادیسون، شربتی که سرد نباشه نمی تونه منو سر حال بیاره!

رفتم دوباره جلوی کولر نشستم دلم می‌خواست خونمون استخر داشت تا با لباس هیکلم رو بزنم به آب .حدود یه ساعت جلوی کولر کیف کردم تا این که مادر و پدرم گریه کنون اومدن تو خونه، مادرم نشست رو زمین و شروع کرد های های گریه کردن پدر هم تکیه داد به دیوار، چشماشو بست و آروم آروم گریه کرد. هرچی می‌پرسیدم چی شده هیچ کدوم جواب نمی‌دادن. توان حرف زدن نداشتن. یه دقیقه بعد داییم اومد تو داشت با تلفن حرف می زد. به شکلی ملتمسانه می‌گفت:ـ هر خبری شد به من زنگ بزن، من آوردمشون خونه.

دویدم جلوی داییم گفتم:ـ دایی چی شده؟ یکی جواب بده.

دایی نگاهی تو صورت من کرد و اشک از چشماش سرازیر شد، منو کشوند رو حیاط گفت:ـ برق خونه آبجی فریبات اتصالی کرده بود و خونشون آتیش گرفت، بیچاره همه بدنش سوخته، الان تو بیمارستانه، دکترا گفتن امیدی نیست فقط دعا کنید، دعا کن دایی.

نشستم کنار دیوار خیره شده بودم یه جا. داییم می‌گفت:ـ پاشو بریم تو.

ديگر توتی به درخت‌های توی حياط نمانده بود. باغچه‌مان را مادر سبزی كاشته بود با كمی فلفل و گوجه. خانم‌جان نشسته بود توی ايوان و قليان می‌كشيد. با هر پُكش ماهی‌‌های پلاستيكی توی كوزه‌ی شيشه‌ای بالا و پايين می‌‌شدند. انگار نفسش به آنها جان می‌داد. قليان كشيدن خانم‌جان را دوست داشتم. دود را كه بيرون می‌‌داد چشم‌هاش را تنگ می‌كرد و خيره می‌‌ماند به ديوار، آنجا كه خانه‌مان تمام می‌شد. شايد به آقا‌جان فكر می‌‌كرد كه جايش بينمان خالی بود. شايد اگر او بود می‌‌گفتم. هيچ‌كس توی خانه رازی نداشت كه آقا‌جان نداند، حتی مادر كه خيلی باهاش رو دربايستی داشت.

مادر نشسته بود روبروی خانم‌جان و از توی كيسه‌ی سفيدی قاشق‌قاشق آرد می‌ريخت توی لگن. خانم‌جان پُک محكمی زد:ـ می‌شمری عروس؟ هفتاد و ‌دوتا قاشق بشه نه كمتر نه بيشتر.

مادر دستپاچه كمرش را صاف كرد:ـ حواسم هست؟

حرفش توی دهانش ماسيد وقتی توپ حسين صفير‌كشان آمد و يک‌راست خورد توی سرش:ـ تير غيب خوردی بچه، آروم بگير ببينم چه غلطی می‌كنم.

-------------

او یک دختر معمولی بود که مدت‌ها دوستش می‌داشتم. روی یک چارپایه چوبی نشسته بودم و تنها ابزارم همان کاغذ و قلم بودند. باید اعتراف کنم که تا آن زمان رابطه‌های زیادی را تجربه کرده بودم اما وقتی به او فکر می‌کردم جاذبه ای که مانند سایر نوامیس طبیعت به خواست من توجه‌ای نداشت مرا به سمت او می‌کشاند در حالی که فکر می‌کنم او تنها خاطری پریده رنگ از من در سر داشت و دست رد به سینه‌ام زده بود. سایه زدنش که تمام شد آن را با میخ و چکش به دیوار خانه آویختم. اما تصویر خاکستری‌اش هر روز سایه مرا می‌آزرد. تا اینکه بعد از یک سال تصمیم گرفتم آن را برای فروش در یک گالری به نمایش بگذارم.

روز سوم حضور آن تصویر در گالری یک مرد جوان و چهار شانه آهسته به سویم آمد و با لحنی صمیمی پرسید:ـ آیا دختری را که تصویرش به سبک سیاه قلم کشیده شده است را می‌شناسم؟

کمی بعد گفتم خاطری روشن از او در ذهن ندارم اما به گمانم مرده باشد. لبخندی زد و چند قدم آن طرف‌تر به ساعتش نگاهی انداخت. لحظاتی بعد دختری وارد گالری شد و به سویش رفت. با هم گرم گرفته بودند و می‌خندیدند. خودش بود خانوم سین! وقتی از روبرو در چهره‌اش دقیق شدم از این موضوع اطمینان پیدا کردم. پیش آز آنکه متوجه حضور من شود رو برگرداندم واز گالری بیرون زدم تا هوایی تازه کنم. آفتاب ملایمی شقیقه‌هایم را نوازش می‌کرد اما سرگیجه داشتم و چشم‌هایم سیاهی می‌رفت. نمی‌خواستم این طور شود اما نمی‌شد.

این بار متوجه حرکتی در میانه‌ی ورقه‌ی کاغذ سفیدش شد. شبیه چیزی بود که از زیر به آن فشار وارد می‌کرد. با دست دیگرش که همیشه در این مواقع بیکار روی رانش به انتظار می‌نشست، گوشه ورقه‌ی کاغذ را گرفت و آن را بلند کرد. ولی نه آنقدر که گوشه‌ی مخالف ورقه از سطح زیرینش جدا شود. چیزی ندید. حتی کوچکترین ذره‌ی گرد و خاک هم روی سطح میزش وجود نداشت. در این حین به خاطر آورد که دستمزد مستخدم پیرش را نپرداخته است. با این یادآوری بود، که دلیل نگاه خشمگین و در عین حال ملتمسانه‌ی او را درست در لحظه‌ای که در را به رویش می‌بست، فهمید. فرصتی برای افسوس خوردن و یا انجام کار دیگری نداشت. کلمه‌ی مورد نظرش کمی سست تر از قبل در ذهنش موج می‌خورد و چشمک می‌زد. با این حالت خوب آشنا بود. حالتی که کلمات قبل از محو شدنشان به خود می‌گیرند. می‌دانست که تلاش دوباره برای پیدا کردنش بیهوده خواهد بود.  به این ترتیب نوشته‌ای را که ممکن بود شاهکاری از سوی او باشد با نوشته‌ای دیگر و با کلمه‌ی آغازین دیگری تعویض خواهد کرد، که معلوم نبود همان اتفاقات را برای او به ارمغان بیاورد یا نه.

فریاد زمان

                           در میان دستان تاول زده ساعت

                                                  در امتداد فراموشی تیک تاک

  حنجره‌اش را پاره کرده

                                              و فرزند ناخلفش؛ عمر

                    تاریخ را سپری می‌کند

                                     تا کینه دیرینه‌اش را با تفرقه

میان عقربه‌ها بگیرد

حیات درختند

                 برگ‌ها

                         در کشمکش عناصر

تداوم درختند

                 دانه‌ها

                               در عبور تبرها

استواری آنند

                 ریشه‌ها

                             در محدودِ زمین

اما پرندگان، تنها پرندگان

                         شورِ درخت

                                      در گستره‌ی بی بعدِ تصورند

باد موزی و سمج در زیر پوست لطیف بی تابی‌ می‌کند و خودش را به باسن میرساند. اما با فرمانی که از مغز صادر می‌شود عقب کشیده می‌شود تا در مکانی امن رها شود. او با مهربانی چشمانش را به شاگردان دوخته است و آرام و پنهان دستش را که حلقه طلایی درون آن فرو رفته است به زیر دامن گًل گلیش می‌برد و روده‌‌هایش را  که در زیر پوست لطیف قرار دارند می‌فشارد. او بر روی صندلی بی‌ تابی‌ میکند. پاهایش را گهی به این طرف و گاهی در طرف دیگر قرار می‌دهد. باد موزی به چابکی فرمان صادر شده از مغز را نقض میکند و خودش را به باسن تراشیده و موزون که از درون دامن گًل دار بر آمده است میرساند تا بتواند به حاضرین بگوید که چه بلایی دیشب بر سر این بدن آمده است. در این هنگام انشاء سر به هوا‌ترین شاگرد کلاس تمام می‌شود و او همانطور که  دستش را بر روی دامن گلدارش گرفته است با صدای بلند می‌گوید: "آفرین تشویقش کنید"

بعد از رفتنش تو برمی گردی

به تختخواب

و یه ساعت دیگه

رو تختش می‌خوابی

اونجا رو که ترک می‌کنی

غمگینی

اما تو باز هم بر می‌گردی

یا برای کاری

یا همینطوری

رانندگی می کنی

به سمت ساحل

و میشینی تو ماشینت

نزدیک ظهر

همخوابگی متفاوت، گوشواره دیگه، انگشتر دیگه، ادا و اطوار دیگه

ژوزه ساراماگو نویسنده و روزنامه‌نگار پرتغالی در سن 87 سالگی درگذشت. او در سال 1998 برنده جایزه نوبل ادبیات شده بود. ساراماگو در آثارش به اسطوره‌ها، تاریخ کشور خودش و تصورات و تخیلات سوررئالیستی می‌پرداخت. او در جایی گفته بود: "امکان به وقوع پیوستن غیرممکن‌ها، رویاها و وهم‌ها، سوژه رمان‌های من هستند."