کافه داستان | داستان کوتاه، شعر، مقاله

 ارتباط با ما| cafedastan@gmail.com

حرف های در گلو مانده/شعر/ایمان احسانی

 

                             بغض های ذهنی پریشان

یادهای رفته از یاد

                      مرده های در قبرستان

 زمان گذران

                     اشک های خشکیده

تابوت های هنوز آماده

                     ماتم های ناتمام

رنگ های پریده

                  چهره های تکیده

حروف پلاسیده

                    جمله های وامانده

 

من! من مانده و جهان رونده

                                 زمان گذرنده

بی تفاوت

              چون جانوری درنده

آینده و رونده

                 آه! در تکرار روزها

هی تکرار می شوم چرا؟

  آدمها، آدمها، آدمها

این غریزه های مبهم

هاج و واج

در زندگی های گه گرفته

گه می شوند

وشعر من هم !

چه کسی می داند

ما سوی کدام هیچستان در سفریم؟

آه! بس کن این فلسفه بافی ها

                                    و

                                     بگو

ته آن هیچستان

هست هیچ نگاهی آیا؟

به گمانم اینجا

نیست دیگر حتی

                    ته مانده صدایی

                                       باقی.

هان!تو!" زرتشت" نگران

                               برو و

توبه کنان از دگران1

                     رو به خود باز بگو:

« بهر من نیست هنوز

آن خورشید نگاهی

                     که رود

                       تا ته تاریکی سنگین سکوت ام !2

من خموش خواهم ماند

                        و دراین شب تنهایی خویش

ته گوری

          که اسمش دنیاست

                               تا ابد خواهم خفت!»

 

1-"...آن گاه با دل خود گفت : اینان می ایستند و می خندند. اینان مرا در نمی یابند. من دهانی بهر این گوش ها نیستم!" چنین گفت زرتشت ، فردریش نیچه،    ترجمه ی داریوش آشوری ،چاپ بیست و پنجم، صفحه 26                                                                                             

2-"...شب تاریک است و راههای زرتشت تاریک. بیا ای یار سرد و خشکیداه ام! تو را با خود به جایی خواهم برد تا با دست خود در گور نهم." همان، صفحه 30