در این مقاله مطالب بسیاری برای یادگیری وجود دارد. از این رو، باید به آن توجه شود. مسئله ی مهم اینست: نیاز داستان شما چیست؟

اما نکته ی مهم: لازم است خواننده با روایت جزئی از کنش های فیزیکی روبرو شود؟ البته، این توقع وجود دارد. اروتیک هم چنین چیزی می خواهد. ژانر های دیگر فرق دارند. توضیح تمام کنش های فیزیکی در داستان امتیاز محسوب نمی شود و همچنین ترک جزئیات تصاویر هم همینطور است.

اما همیشه صحنه ی سکسی برای خواننده مهم بوده است. گاهی اوقات صحنه ی تحریک کننده بیشتر تاثیر ذهنی دارد. همچنین، این جذابیت تصاویر در هر ذهنی به یک صورت است. در واقع هر شخصی ذهن متعلق به خود را دارد. تصاویر روی ذهن تاثیر دارند نه روی آلت تناسلی.

خواننده میل به دیدن کنش های فیزیکی سکس دارد. همیشه می خواهد در کنار رختخواب شخصیت ها سرک بکشد. کفشهایشان، سپس جورابهایشان، بعد پیراهن، شلوار ها و به یکباره بوکسورها... مخاطب یکباره جا می خورد و جنب و جوش و تحرک را به یکباره از دست می دهد. اینطور نیست؟

بدتر اینکه، توضیح کنش های فیزیکی رابطه ی جنسی سه تاثیر منفی (و شاید بیشتر!) خواهد داشت.

1. راه های زیادی برای توضیح صحنه های سکسی در داستان هست.

2. هر شخصی توسط بعضی صحنه ها تحریک می شود. ما همه سلیقه های مختلف و نیازها ی متفاوت از هم داریم. شما باید مضمونی سکسی در داستان داشته باشید نه صحنه های سکسی. جزئیات این صحنه ها مخاطب را برآشفته و اذیت می کند.

3. هیجان برای دنبال کردن داستان به شدت زیاد است. خوانندگان نتیجه را نمی خواهند ببینند. آنها از کشمکش جنسی به هیجان می آیند. این مسئله که مرد و زن هرگز به هم نمی رسند خواننده را به پیش بینی وا می دارد و او شگفت زده می شود. داستان را به کنار رختخواب هدایت کنید در حالی که زن و مرد کنار هم خوابیده اند از طریق دیالوگهای بین شان همه چیز را در ذهن مخاطب بهم بریزید. این صحنه می تواند به شدت صحنه ی تحریک کننده ای باشد در حالی که خواننده را به فکر وا می دارد.

بدین صورت دلیل خوبی برای به کار بردن یک صحنه ی سکسی در داستان هست: نیاز پیرنگ.

هنگامی که قسمتی از داستان با دو شخصیت پیش می رود نویسنده احساس رضایت می کند. البته بیهوده است. اگر شخصیت زن شما یک جاسوس باشد و نیاز به فریب دادن شخصیت منفی در دستور کار او قرار بگیرد. سپس چه چیزی احتیاج دارد تا یک صحنه ی تحریک کننده باشد نه صحنه ی سکسی؟

هدف شما به عنوان نویسنده این است که در بهترین حالت تصمیمی بگیرید و این تصمیم برای داستان مناسب باشد. کما اینکه در حال تلاش برای گفتن آن هستید. اگر دلیل منطقی نداشته باشد این صحنه میتواند بالقوه قسمت زیادی از شنوندگان و مخاطبان را ناراحت کند.

پس شما باید درباره چیزی فکر کنید که جز این باشد. به سادگی سکس را به داستانتان اضافه کنید. اما تضمینی برای فروش ندارید. اگر سکس در داستان کمتر باشد حتی می تواند فروش را تضمین کند و همیشه خوانندگان تحریک می شوند که داستان را بخوانند.

به هر حال، مگر اینکه شما ژانر اروتیک را انتخاب کنید. دلیل منطقی برای توصیف عبارتی که خواننده را از رابطه ی مکانیکی دو بزرگسال درگیر کند وجود ندارد. در طرح صحنه دقت کنید در کجا کنش فیزیکی لازم است. و مضمون های احساسی همیشه به جزئیات دقت می کنند و تاثیر سازنده ای روی پیرنگ و خواننده با هم خواهند داشت.

هنوز می خواهید داستان شما طرح قدیمی سکس را داشته باشد؟

باشد، پس بطور قطعی پیرنگ و شخصیت هایتان احتیاج به مقدار آدرنالین دارند. و قطعآ تمایل به کمی سکس بین شخصیت های اصلی مناسب است. قسمت بعدی تا چه حد؟ چه موقع؟ و چقدر جزئی؟ است.

یکی از بهترین راه ها برای کمک به نوشتن در این ژانر خواندن وسیع کتاب هایی با این موضوع و محوریت است. امتحان کنید که می شود یا نه و در واقع نوعی آزمون و خطا. به پرفروش ترین کتاب ها در این ژانر نگاه کنید. این به پرفروش شدن کتابت کمک می کند. محدوده ای کتاب در مضمون های سکسی پیدا خواهید کرد و به طور آزاد از بین تمام این ژانرها آنچه را که خودتان می خواهید می نویسید. اما مواظب باشید تا چه حد پیش روید. و یا به سادگی ذهن خوانندگان را فراموش نکنید.

تا زمانیکه محدوده ای از ژانر ها را امتحان می کنید. شما هم اثرتان را بهتر درک خواهید کرد. اگر شما خوانندگان را با اثر بیگانه کردید باید دیگر به فروش کتاب فکر نکنید. در هر صورت شاید هدف شما هم پیگیری دید هنرمندانه است و فروش کتاب برایتان مهم نیست. پس قوانین را از پنجره بیرون بریزید و آنچه که دلتان می خواهد بنویسید. (ممکن است قوانین عوض شود و فروش کتاب راکد باشد اما احتمال دارد که همه چیز درست شود.)

تا چه حد:

تا چه حد داستان باید روی سکس تمرکز کند. اگر قصد نوشتن اثر اروتیک را ندارید باید روی پیرنگ یا شخصیت ها یا تحلیل کشمکش تمرکز کنید. و نه روی اینکه آنها زمان های زیادی با هم در حال سکس باشند.

بیشتر داستان ها به طور معمول بین 0 تا 4 صحنه سکسی دارند. که شامل صحنه های "محو به سیاهی"، یا صحنه سکسی "مفهومی" پشت درهای بسته بدون کوچکترین جزئیات می باشند. شماره صحیح در داستان شما وابسته به این است که شخصیت ها چقدر کشمکش درونی دارند. آیا داستان رمانس باید رابطه جنسی داشته باشد؟

اینکه دو شخصیت را با هم در صحنه سکسی قرار دهید بیهوده ترین چیزی است که در هر داستانی می تواند وجود داشته باشد. طرح ریزی و برنامه ریزی در روایت احساس می شود. شخصیت ها به مدت طولانی ذهن مخاطب را نمی توانند در چهار چوب  نگه دارند.

محدودیت صحنه های سکسی کشمکش را در داستان حمایت می کند. سکس بیخود همیشه در کارهای اروتیک و پرنو هست. (و توجه کنید که به طور جدی بر مخاطب اثر گذار است!)

چه موقع:

چه زمانی شما باید صحنه رابطه جنسی در کارتان نشان دهید؟

من جواب سئوال را می دهم: " باید داستانم را با یک صحنه ی رابطه جنسی شروع کنم ؟" نه. مگر اینکه شما داستان اروتیک بنویسید. شما باید صحنه محو به سیاهی را انتخاب کنید اما به صورت هنرمندانه چون با کمی جابجایی مخاطب همه چیز را به حساب اشتباهات تخیل شما می گذارد. اگر برای خواننده جزئیات صحنه ها اهمیت نداشته باشد آنها به عمق داستان تو می روند و شاید دیگر برنگردند. اما اگر آنها بخواهند داستان اروتیک بخوانند و در کتاب پیدایش نکنند شاید کتاب را ببندند و دیگر به سمت آن نروند.

تا موقعی که بیشتر کارگاه های نویسندگان و تکیه کتاب ها بر کشش لازم در صفحات ابتدایی است؛ خواننده زیر صحنه های مبتذل تخریب می شود و واقعآ این راه درستی نیست. چرا خواننده دوست دارد سکس دو شخصیت را ببیند؟

بیشتر مردم یک کتاب را برای شخصیت هایش به یاد می آورند؛ تمام 400 صفحه را. شخصیت برای آنها محبوب می شود. زن برای بیرون امدن از مخمصه تلاش کرده و مخاطب هم او را برای برگشت به سمت مرد تشویق می کند.

اما اگر شما زن را در میان کشمکش های افقی معرفی کنید این وضعیت در سطح گسترش پیدا نمی کند و هیچ ربطی به شخصیت های دیگر نخواهد داشت. و سیر نزولی خواهد داشت.

کشمکش شخصیت ها و جذابیت برای خواننده موقعیت حیاتی در داستان ایجاد می کند و وجود این دو مقوله به موفقیت هر صحنه ای که می نویسید کمک می کند. اگر کشمکش ایجاد نشده باشد هنوز داستان کامل نیست. در خارج از موقعیت صحنه رابطه جنسی احساس بیهودگی و روایت با برنامه ریزی در مخاطب ایجاد می شود.

چقدر جزئی:

مقدار جزئیات در صحنه بستگی به ژانر انتخابی و سطح راحتی شخصیت شما دارد. بدیهی است جزئیات سکس مناسب داستان های کودک و نوجوان نیست. تعداد زیادی از رمان های نوجوانان با سوژه هایی مثل سکس، تجاوز، طلاق، جزئیات بارداری نوجوانان، اما فروشگاه ها هیچگاه کتاب هایی با صحنه های اروتیک به آنها نمی فروشند.

رمان رمانتیک به عنصر تخیل احتیاج دارد و میزان رابطه جنسی بیشتر اوقات بوسیله ژانر فرعی پیش بینی شده است. برای مثال خواننده میزان متعادلی از سکس در رمان های با طراوت جکی کلینس را پیش بینی می کند. اما به هر حال اکشن زیادی هم دارد و هنوز از نظر مفهومی سنگین است. بعضی خوانندگان می خواهند ترس و دلهره را در میزانی از رابطه جنسی در رمانس های میلز و بون پیدا کنند. و البته جزئیات صحنه بین دو بیگانه ذهنیت خواننده داستان را تحریک نمی کند.

بیشتر رمان ها جزئیات صحنه لازم برای لذت بردن میانگینی از خواننده ها دارند. شخص راحت در نوشتن سکس فرقی با شخص با تجربه ندارد. بعضی نویسنده ها به سادگی نمی توانند جزئیات را بدون خجالت بنویسند. اگر شما مجبورید صحنه را برای جذب کردن خواننده بنویسید صحنه غمگین را با شکوه تمام خواهید کرد.

صحنه ها را تا جایی که امکان دارد ساده کنید. روی سیستم مرسوم در کتاب هاب مشابه در ژانر تکیه نکنید. تصورات مخاطبان را با تصورات داستان یکی کنید. شما کلمه ها را می سازید و در واقع معمار هستید. بعد از مخاطبان دعوت می کنید تا از جهان داستانی شما دیدن کنند. تا زمانی که مکانیسم رابطه جنسی در داستان درست نیست خواننده های زیادی را از دست می دهید. می توانید تصور کنید اینطور نیست. اما هیچ توضیح درستی برای این امر وجود ندارد و همینطور اینکه چطور یک پایان منطقی داشته باشیم.

قبلآ این را نوشتم؛ اما تکرار می کنم: جذابیت در ذهن شخص صورت می پذیرد نه در آلت جنسی اش.

-------

آثار دیگر:

ده نکته برای نوشتن داستانی در حد انتشار
هفت شیوه برای نوشتن فلش فیکشن

-------

ایمیل: Alireza.ajali@gmail.com