short story:poetry:essay
cafedastan@gmail.com
یک شعر و دو هایکوی فلسفی از عظیم رضوی

درخت

 

حیات درختند

                 برگ‌ها

                         در کشمکش عناصر

تداوم درختند

                 دانه‌ها

                               در عبور تبرها

استواری آنند

                 ریشه‌ها

                             در محدودِ زمین

اما پرندگان، تنها پرندگان

                         شورِ درخت

                                      در گستره‌ی بی بعدِ تصورند

 

 

دو هایکوی فلسفی

 

رنگرزِ هستی، تنها رنگی ریخت

                                نقاشش ما بودیم

-----

عدم کجاست؟

                 هستی به کار ما نمی‌آید