2: چیزهای کوچک/نویسنده: ریموند کارور/ترجمه: لاله حیدرزاده

از کلّه صبح، هوا خراب بود و برف، در آب گل‌آلود آب می‌شد. رگه‌رگه‌های نور، از چارچوب بلند و کوچک پنجره‌ای که به حیاط پشتی راه داشت، کم‌رنگ‌تر به نظر می‌آمد. بیرون، هوا رو به تاریکی بود و صدای سُر خوردن ماشین‌ها به گوش می‌رسید. درون اتاق هم، رفته‌رفته تاریک‌تر می‌شد. زن، تا نزدیکی در آمد و مرد، داخل اتاق خواب، مشغول جمع کردن لباس‌ها و اسباب اثاثیه‌اش بود.

زن گفت: «خوشحالم که داری می­ری؟ می شنوی؟ با توام»

مرد، همچنان، مشغول جمع کردن خرت‌و‌پرت‌هایش بود. زن گفت: «حروم‌زاده! می‌شنوی دارم چی بهت می‌گم.» وشروع کرد به گریه کردن: «چه جوری می‌تونی توی صورتم نگاه کنی؟ واقعن چه جوری می‌تونی!.»

زن، به عکس بچه که روی دیوار اتاق بود، نگاهی کرد و آن را برداشت. مرد، نگاهی به او انداخت. زن، چشمهایش را که از زور گریه خیس بود پاک می‌کرد. مرد، خیره به زن، گفت: «از گذشته حرفی بزنیم؟»

زن گفت: «فقط چیزمیزاتو جمع کن و برو بیرون» مرد جوابی نداد، چمدانش را بست. کتش را پوشید و قبل از اینکه چراغها را خاموش کند، به دوروبر اتاق خواب نگاهی انداخت و رفت به اتاق نشیمن. زن، داخل راهروی آشپزخانه ایستاده بود و بچه را بغل کرده بود.

مرد گفت: «بچه رو می­خوام»

«دیونه شدی؟»

«نه! من، بچه رو می‌خوام. یکیو برای جمع کردن وسایل بچه می‌فرستم.»

بچه گریه می‌کرد و زن، سر بچه را داخل پتو پیچید و آرامش کرد. مرد به سمت زن برگشت.

زن گفت: «تو رو خدا!» و یک قدم به سمت آشپزخانه رفت.

مرد گفت: «من، بچه رو می­خوام.»

زن گفت: «از اینجا برو، همین، فقط برو!»

زن برگشت به سه کنجی آشپزخانه و سعی کرد هر طوری که می‌تواند بچه را محکم در بغلش نگاه دارد. اما مرد سر رسید و کنار اجاق گاز داخل آشپزخانه، درست بالای سر زن، دست­هایش را حلقه کرد تا بچه را بگیرد.

مرد گفت: «بذار با بچه از این جا برم»

زن با فریاد گفت: «فقط از این جا گورتو گم کن، همین.»

بچه جیغ می‌کشید و از زور گریه، صورتش قرمز شده بود. توی این کشمکش، آنها به گلدان توی آشپزخانه برخورد کردند و تلق، گلدان گوشه آشپزخانه، کنار اجاق گاز افتاد.

مرد، زن را به سمت دیوار هل داد، و می‌خواست هر جوری که هست، بچه را از چنگ زن در بیاورد و با تمام قدرت، دستهایش را دور بچه حلقه کرده بود.

مرد، گفت: «بذار با بچه از این جا برم.»

زن گفت: «داری بچه رو اذیتش می­کنی.»

مرد گفت: «نه، اذیتش نمی‌کنم.»

پنجره‌ی آشپزخانه نوری نداشت. کورسویی، فقط. مرد، با یک دست، انگشتان زن را از هم باز می‌کرد و با دست دیگر، بچه را دور بازوانش به سمت خود می‌کشید.

زن، احساس کرد انگشتانش بی روح و سست شده، و بچه دارد ول می شود.

فریاد کشید: «نه!». و هنوز هم احساس می‌کرد دستهایش سست شده­اند.

زن، بچه را، یک‌وری روی بازویش نگه داشته بود و مرد هم، یک دستی، او را به سوی خود می‌کشید. مرد، دست بردار نبود، زن، احساس می‌کرد بچه دارد از دستهایش سُر می‌خورد. با تمام قدرت خودش را عقب کشید.

و در همین گیرودار تصمیم اش را گرفت﷼

3: ساعات کاری من/نویسنده: گرولد اشپت/ترجمه از آلمانی: فاطمه عقیلی

سر در نمی‌آورم که اصلن چرا هفته‌هایی با پنجاه‌ودو تا یکشنبه باید شروع بشوند؟ البته شنبه و یکشنبه چیز دیگه‌ای هستند! هفته یعنی کار، کمبود خواب، نارضایتی و فرسودگی بعد از ساعات کار: هشت تا دوازده، دو تا شش. به علاوه اضافه کاری. تازه غروب جمعه اینها تمام می شود! تمام!

امّا صبح دوشنبه! کاش می‌توانستم از صبح دوشنبه بگذرم. دوشنبه، تعطیل! کاش پولدار بودم و حتی سه شنبه را هم تعطیل می‌کردم. با این حساب، جان اف کندی، اولین آدم فوق العاده خسته‌ای بود که می‌بایست بگه که من ناراضی هستم، ولی مسئله اینه که جی.اف.کی فقیر نبود. سورنسن _معاونش_ همیشه در مورد میلیونها پول صحبت می‌کرد.

ساعت نه صبح، خواب‌آلود، چشمها هنوز کاملن باز نشده، توی اداره‌ای که باید نمودار آماری تازه‌ای ارائه بشود. اینطوری:_ "شیب رو آدم نمی‌تونه در مقابل خط افقی بذاره..". آدم نمی‌تونه؟ بسیار خوب! اینکار رو نمی‌کنیم:_ "آمار...". من می‌گویم: "آمار مثل گذشته. خطوط افقی و خطوط شیبدار با هم جور در نمی‌آن"

کارمند جدید اداره هنوز خام است. اون نمیتونه بفهمه که اگر رئیس من... اون خیلی سخت از این چیزها سر درمی‌آورد. اما  کم کم می‌فهمد.یا شاید هم نفهمد. و شاید از اینجا برود. بفرمایید قربان! قرار است برود.

کار دیگری هم ما می‌توانیم بکنیم. تمام!تمامش کنیم.

معلم سابق من توی دانشگاه درس خوانده بود، احتمالن توی سوئیس، در دانشگاه رورشاخر. خیلی باعجله و پرتلاش درس نخوند، ولی به هرحال همه‌چیز رو به پیشرفت بود. او درسش را تمام کرد و مدرک دکترایش را هم گرفت.:- "بدین وسیله گواهی می‌شود که ..." و پشت بندش فشردن دستها و:- "تبریک....تبریک..."

از اول او درس می‌داد. ریز نقش بود و عصبی. و انگشتانش حساس بودند وخیلی پرتحرک.

او با خجالت میگفت که استعداد موسیقی دارد و این برایش یک اعتراف وحشتناک بود. او از این حرفش شرمنده شده بود و خودش را سرزنش می‌کرد. مقصر یک لیوان کوچیک شراب بود!

ناظم مدرسه او را سرزنش می‌کرد که در کلاسش اغلب آواز می‌خواند و خیلی چیزهای دیگر هم می‌گفت. از مدرسه در میرفت. همه آگهی‌ها و تبلیغ‌هایی که شکل و چاپ هیجان انگیزی داشتند، را توی همه روزنامه‌ها می‌خواند، ساعتها وقت می‌گذاشت ولی چیزی عایدش نمی‌شد. یک سال، دو سال گذشت ولی دیگر ادامه نداد، در واقع اینکار را متوقف کرد، چون دیگر نواختن پیانوی کهنه‌اش با – شاسی‌های سفید عاجی- را دنبال کرد، او این پیانو را توسعه داد، برای یک صدای انسانی پیانو را گسترش داد. دقیقن برای صدای من!

او معلم من شده بود. لاغر ومضطرب. با گردن باریک و ولع شدید. لبهایش بی‌اراده تکان می خورد.

شروق با تکنیک تنفس. قفسه سینه آزاد، حنجره آرام، هیچ گرفتگی نباشه! آرام،آزاد... من اینکار را می‌کردم: "آااهااهااااا"

آرام، راحت و بدون انقباض. معلم من می‌گفت:- "از ماده خام صدای شما من می‌تونم یک قهرمان تنور بسازم" راضی بود. ماده خام صدای من اما عمیق‌تر و بم‌تر شد، تقریبن به طرز غیرانسانی بم.

:ـ "آها! می‌بینم که داره باریتون می‌شه! شاید هم باس باریتون!"

:ـ "از صدای شما ما یک اشتاینکوهل باس فوق‌العاده می‌سازیم. بله! حتمن! حتمن!باس! همینه!" او فریاد می‌زد. او کاملن به صدای من ایمان داشت، من در توفان می‌توانستم در مقابل یک کشتی بخار، در مقابل باد بخونم. تکنیک تنفس! کاملن رها! آرام و بدون هیچ انقباضی زیر آن بارانی!

آن موقع کمبود معلم داشتیم. یک بازرس آمد به مدرسه ما و سعی کرد معلم ما را قانع کند به قبول یک درآمد ثابت. به او پیشنهاد وقت آزاد، آزادی عمل و ساعات کاری بدون استرس داد. ولی او همه را رد کرد.

هنوز ولع شدیدی داشت. بد به نظر می‌رسید، زار و نزار و بینوا!

مدت کوتاهی بعد از آن، من برای اولین بار جلوی جمع آواز خواندم. نوامبر که بیاید شش سال از آن زمان می‌گذرد. آن وقت گفت:- "هنرجوی نمونه من!"بی‌قرار بود. چشمهایش مطمئن نبود. اما می‌دیدم که اوضاع داشت بهتر از پنج یا شش هفته قبل پیش می‌رفت. من و قطعه ساعت لووس در میانه موفقیت بودیم. پاپ و بیتل و... سلیقه جوانان را خراب کرده بود. اما بالاخره تشویق شد. من معلمم را تشویق کردم و او به جمعیت تعظیم کرد. لرزان و مضطرب. هفته بعد او را در اتاقش به دار آویخته پیدا کردند. با خودم خیلی فکر کردم. کلید و نکته اصلی ماجرا باید دانسته شود. وقتی برش داشتند، بدنش سرد شده بود. دکتر گفت:ـ "دمای اتاق معمولی و 12 ساعت از مرگ گذشته." پاهایش در بیست سانتمیتری زمین آویزان بود، بالای یک سوراخی در کف اتاق. از جورابش قطره‌ها می‌چکیدند، یک قطره چپ، یک قطره راست. تقریبن هر چهل ثانیه. سمت چپ سریعتر می‌چکید.

دلیل مرگ: خودکشی با طناب مستعملی مه در تورهای کوهستانی استفاده شده است. امضاء پای گواهی مرگ: دکتر هوگنتوبلر

هیچ خویشاوندی نداشت. چیزی برای به ارث بردن هم نبود. خبری از کسی نشد. چند تا صورتحساب کوچک برای پرداخت. دو تا پیراهن برای شست‌وشو و اطو و تعمیر، شد نود و شش تا فقط پول خورد. قبض آب هشت تا. با سه تا قبض آخری همه با هم سی‌وپنج فرانک و هفتاد. من دو تا از کتابها را برداشتم. متأسفانه فقط  تصاویر سیاه و سفید و یک سری طراحی‌های کلی.

هیچ پولی آنجا نبود. در واقع هیچی نبود. سرایدار چند تا تیکه مبلمان قدیمی را برداشت و یک دوره گرد حقه باز هم لباسهای کمی را که داشت به علاوه یک مجموعه از اتودهایش برداشت. خیلی سریع اتاق تمیز و مرتب شد. دو روز بعد مستأجر جدید آمد. یک آدم چاقتر و بزرگتر بدون کلاویه. من ماده خام صدایم را بلعیدم.

در آغاز، حرفهای آهسته و ملایم، ولی کم کم صحبتهای نه چندان ملایم را می‌شنیدم:ـ "او صداشو از دست داد...از وقتی اون معلم  دیوونه ..."

من این پچ‌پچ‌ها را می‌شنیدم و همه شایعه‌ها را. من دیگر معلم بهتری پیدا نکردم، البته اگر می‌خواستم، می‌توانستم. ولی همانطور که گفتم من صدایم را بلعیده بودم. شغل خوبی پیدا کردم. بد نیست. در یک اداره آمار کار می‌کنم. شاید دیگر هیچ وقت در جمع نخوانم. به ندرت می‌خوانم. حداکثر پنهانی... گاهی اگر رادیو یک قطعه خوب از یک کر مردانه پخش کند همراه با آن سوت می‌زنم، خودبه‌خود می‌آید!

قبرش؟ جایی در کنار دیوار بیرونی قبرستان، شاید هم زیر یک سرو که در باد زوزه می‌کشد. ناله می‌کند. متأسفانه نتوانستم آن موقع با او باشم. من دنبال کار بودم و هنوز در شوک بعد از اولین اجرایم. بیشتر از آنچه که فکرش را می‌کردم.

از سه شنبه بهتر می‌شود. از سه شنبه غروب فقط سه روز دیگر باقی می‌ماند. پنج روز در هفته داریم. هشت تا دوازده. چهارده تا هیجده. کار زیاد. وقتی برای تکنیکهای تنفسی نداریم. هیچ چیزی برای دوشنبه، تعطیلی باقی نمانده! فقط عصبانیت و انقباض و در عین حال وقت آزاد هم نیست. خیلی کم می‌توانی به حال خودت باشی و اما تعطیلات، چهارهفته در سال. هیچ جهش بزرگی نیست. اما دو سال قبل ریمینی.واین تابستان سنت مالو و زمستان هم که کمی اسکی و در در شنبه‌های زیبا کمی ماشین‌شستن و چمن‌زدن. یکی دو تا آبجو، عصرها تلویزیون...

خوشبختانه اینها هستند!﷼

-----------

نویسنده  معاصرمتولد 1933 در سوئیس:Gerold Späth ,1966

ریمینی،شهری در ایتالیا،,Rimini

سنت مالو,St.Maloشهری در فرانسه.

Die Uhr ,Loewes,اثری از کارل لووس آهنگساز آلمانی

Rorschach,شهری در سوئیس

باریتون و باس باریتون و اشتاینکوهل باریتون و تنور طبقه‌بندی صداهای مردانه در اپرا هستند که به ترتیب به معنای صدای وسط، بم وسط، خیلی بم و بلندمی‌باشند.

این داستان از کتاب زیر انتخاب شده است.داستان به زبان آلمانی می باشد.و ترجمه از متن آلمانی انجام شده است.

نام کتاب:Deutsche Kurzprosa der Gegenwart(نثر معاصر آلمانی)

نام نویسنده:Gerold Späth،

نویسنده سوئیسی ودر قید حیات