کافه داستان

من و اون و جان لنون/داستان کوتاهی از سارا امینیان

cofedastan — Thu, 29 Jul 2010 23:56:18 GMT

اون:ـ من که چیز زیادی ازش نمی‌خوام، فقط منو با خودش ببره. حالام که معلوم نیست از اونجا یه راست بره اینگیلیس 4 ماه هم که بیشتر هند نمی‌مونه. نه تو بگو بد می گم؟ اگه منم تو این 4 ماه باهاش باشم هم تنها نیست هم منم می‌تونم مثل اون زبانمو تکمیل کنم بعدشم چه می‌دونیم چی می‌شه... به خدا کاری به کارش ندارم... اون زندگیشو بکنه منم کنارشم.

من:ـ ای بابا عزیزم چه حرفیه می‌زنی‌ها این دیگه یه توقعه واقعاً بی جاست. اون بعد 37 سال زندگی تازه تونسته یه تصمیم درست و حسابی برای خودشو و زندگیش بگیره. یه خرده هم حق باید بهش بدی یا نه؟ به قول خودش می‌خواد 4 ماه بره سربازی فقط درس درس درس. این به نظر تو عاقلانه ‌اس تو رو هم با خودش ببره که هنوز خودش از وضع زندگی اونجا خیلی خوب خبر نداره بابا جان به هر حال اون یه پسره و تو یه دختر شاید اصلاً شب خواست بره تو خیابون بخوابه تو باهاش باشی به نظرت می‌شه این کارو کرد؟ نمی‌خوام بگم تو این وضعیت یه خرده منطقی باش اما باور کن راهش این نیست که تو داری می‌ری به زور هیچ کاری انجام نمی‌شه حتی با گریه و زاری. خودت می‌دونی که اصرارت واقعاً درست نیست. ببینم راستی راستی، بهت نمی‌اومد که این جوری تو این روزا که دیگه عشق و عاشقی از مد افتاده یه هو شکفته عشق بشی ها باور کن فکرشم نمی‌کردم از این مدلا باشی.

---------

کافه داستان: داستان کوتاه "من و اون و جان لنون" سارا امینیان فضایی عاری از کشمکش‌های مرسوم دارد و با دیالوگ‌های زنده مخاطب را به باور شکل‌گیری این دیالوگ‌ها می‌رساند. در واقع شخصیت "من"و "اون" دو وجه از یک شخصیت واحد هستند وجه بیرونی: من و وجه درونی: اون و در این دیالوگ – مونولوگ که با فضایی نسبی طراحی و اجرا شده است با داستانی جا افتاده روبرو هستیم. پوستر جان لنون به عنوان ناظر تمام نمای اتفاقات خانه شخصیت و به عنوان شی او را تنهاتر نشان می‌دهد و شی شدگی شخصیت‌های تازه داستانی و ضد قهرمان داستان‌ کوتاه امینیان که حالا دیگر وارد گفت و گو با "اون"؛ خودش شده است داستان را پیچیده و تاویل پذیر می‌کند.

فلش فیکشن و شعری از حمیدرضا اکبری شروه

cofedastan — Wed, 28 Jul 2010 10:53:18 GMT

روزهای دیر آمدن

در کاغذی نوشته بودم:

زن پرچم میهن است!

که شیر می‌نوشیم از پستانش عسل

و خونی که جریان می‌گیرد

لیلی می‌شود تا شعر می‌میرم.

مسیح و هر پیامبری مستند/شده اند از بوی عرقش.

دیر به خانه که می‌آییم

سیاه می‌شود گاهی سفید!

نشستی کوتاه با علیرضا اجلّی سردبیر سایت ادبی کافه داستان/گفتگو از حمید رضا اکبری شروه

cofedastan — Mon, 26 Jul 2010 14:12:18 GMT

ادبیات خوانده می‌شود چون انسان‌ها نیاز به یک دستگاه حقیقت یاب دارند و خود همه‌ی زندگی‌ها را نمی‌توانند زندگی کنند و باید کسانی همچون نویسنده وجود داشته باشند که داستانِ بودن‌ها و حسرت‌ها و رنج‌ها را روایت کنند و روایت ادبی انسان را انسان‌تر می‌کند. ادبیات گاهی قوی‌تر از علوم انسانی دیگر مثل فلسفه و جامعه شناسی و روانشناسی می‌شود.

کافه داستان، نشریه‌ای اینترنتی است که در آن بطور تخصصی به داستان کوتاه می‌پردازیم و البته شعر و مقاله و داستان ترجمه هم منتشر می‌کنیم. اما اولین انتخاب داستان کوتاه است و داستان هایی که تجربه‌گرا و نو گرا باشند و حرفی برای زدن داشته باشند منتشر می‌شوند. ادبیات نسل جدید دارد با قدرت زیادی وارد جریان ادبی می‌شود و این را می‌شود از فضای سایت‌ها فهمید. داستان نویسان نوگرا و مدرن و پست مدرنی دارند وارد عرصه می‌شوند که باید در جایی منتشر شوند و دیده شوند کار این عده از سایت‌ها همین است.

نویسنده اگر دغدغه داشته باشد در کره مریخ هم همان نویسنده است و در اروپا و روستاهای دور از مرکز با کم ترین امکانات هم همان نویسنده. نویسنده از جایی خاص متولد نمی‌شود. نویسنده یکبار در شهرش زاده می‌شود و بار دیگر از فکرش و فکر را مرزی نیست.

در بند آواها/نویسنده: آرام کاکه ی فلاح/برگردان به فارسی: بابک صحرانورد

cofedastan — Fri, 23 Jul 2010 23:34:13 GMT

آشنایی با نویسنده :

آرام کاکه ی فلاح از نویسندگان معتبر كرد و از هم نسلان نویسندگانی چون بختیار علی و کاروان کاکه ی سور، سال 1963 در سلیمانیه عراق به دنیا آمده است.

نوشتن را از همان سال های آغازین دهه هشتاد میلادی با نگارش داستان آغاز نموده است. اولین اثر چاپ شده از او داستان كوتاه «تابلو» بود كه سال 1983 در روزنامه «همكاری» منتشر شد. كاكه ی فلاح مدرك لیسانس خود را در سال 1986 در رشته فیزیك از دانشگاه موصل دریافت كرده است و پس از آن به مدت سه سال ساكن شهر خاركف اوكراین شده و دردانشگاه خارکف شروع به آموختن زبان های روسی، انگلیسی، لاتین، ادبیات روسی و انگلیسی می کند. از سال 1991 نیز ساکن سوئد شده است.

از این نویسنده تا كنون هفت اثر مستقل که عبارتند ازیك رمان، پنج مجموعه داستان و یك مجموعه گفتگو منتشر شده است.

داستان كوتاه «در بند آواها» که از مجموعه داستان « بلیتی برای جهنم » انتخاب شده، بعد از داستان « بابای تلفنی » دومین اثر از این نویسنده است که توسط همین مترجم و برای اولین بار به زبان فارسی ترجمه می شود.

این محاصره‌ی غم انگیز/شعر از مجتبی اکرمی

cofedastan — Tue, 20 Jul 2010 00:08:18 GMT

پک هایی عصبی به سیگار میزنی

و گلوی نوشابه‌ای را در دست می‌فشاری

که آواز غم انگیز ماهیگیراني مست را به خاطر می‌آورد

در دانوب

آن ها دورت را گرفته‌اند

و چیزی که تو می‌خواهی

یک شعله است

یک شعله‌ی خیلی بزرگ

برای شکستن این محاصره‌ی غم انگیز

آزادی!/داستان کوتاهی از معصومه خلیلو

cofedastan — Sat, 17 Jul 2010 23:34:56 GMT

وارد آتلیه که شدیم تصمیمم عوض شد. من و همسرم هر دو متولد یه ماه هستیم. بجای عکس گرفتن از عکاس خواستم که از آرشیوش عکسهای عروسیم رو بیاره، می خواستم یکی از عکسها رو انتخاب کنم که یه خورده تغییرش بده و به عنوان یادگار ماه تولدمون قابش کنم. عکسی رو که انتخاب کردم تو آلبوم عروسیم نداشتم. چون اون موقع تو انتخاب عکس فقط به اینکه قالب نویی داشته باشه توجه کرده بودم. ولی الان یه عکس خیلی معمولی که از عروس و داماد می‌گیرن توجهم رو جلب کرد. اتفاقاً تو این عکس ژست خاصی نداشتیم فقط همدیگه رو بغل کرده بودیم و تو چشمای هم نگاه می‌کردیم ولی هنوز عشقی رو که تو اون نگاه بود حس می‌کردم. از عکاس خواستم که همین عکس رو بدون هیچ تغییری برام چاپ کنه.

وقتی من در حال انتخاب عکس بودم، دوستم بیرون داشت با گوشیش صحبت می‌کرد و انقدر آروم حرف می‌زد که اصلاً صداش رو نمی‌شنیدم. خوب لابد حرف خصوصی بود یا رابطه ای که من ازش بی خبر بودم و دلش نمی‌خواست که در موردش بهم بگه. تو راه برگشت به دوستم گفتم که زندگی مشترک هم جذابیت‌های خودش رو داره. رسوندمش خونه شون و رفتم. وقتی رسیدم خونه، شوهرم نبود. می‌خواستم تو اتاق خواب لباسهام رو عوض کنم که با دیدن قاب روی دیوار خشکم زد!

دو شعر از مرجان مجیدی

cofedastan — Thu, 15 Jul 2010 23:21:18 GMT

امشب کمی زودتر بیا

و میهمانی مورچگان را بر پوست خشکیده‌ام بر هم بزن

قبل از آنکه صدای جیغی مرا از هزارتوی خواب هزارساله‌ام

بیرون کشد

و دستی با اشمئزار چشمهایم را ببندد

تو باید چشمهایم را ببینی

تو باید قاتلم را بشناسی

تو باید آخرین تصویر حک شده در حسرت چشمهایم را

تو باید تصویر قاتلم را

تو باید خودت را

بشناسی

حمید رضا اکبری شروه نشستی با برنده جایزه شعر صلح والس؛ مه ناز یوسفی

cofedastan — Tue, 13 Jul 2010 21:01:18 GMT

پست مدرن در شعر اکنون چه منظری دارد ؟

ساختار شکنی ، نگاه متفاوت ، چند صدائی و... همه ی این ها نیاز مند یک بستر قوی ست. وقتی اشعار از دوره ی کلاسیک به نیمایی می رسند و بعد از آن وزن هم برداشته می شود و به شعر سپید تن می دهد نشان از این دارد که طی این دوره ها این نیاز را در خودش دیده که برای رساندن صدایش ضوابط خشک و دست و پاگیر را از میان بردارد و به یک درجه از لمس برسد. یعنی عین تجربه! حالا چرا خیلی از اشعاری که ما به اسم پست مدرن در ایران می خوانیم این قابلیت را ندارد؟ در خیلی از آنها ویژگی های پست مدرن حتی اسکیزوفرن هم جایش را به سخت اندیشی و گاه تفنن های ادبی می دهد. برای من سوال است چطور در جامعه ای که هنوز با مفهوم مدرن دست و پنجه نرم می کند باید سراغ پست مدرن را گرفت؟ حالا می بینیم در همه ی دنیا از اشعار شاعری مثل لئونارد کوهن -با کلمات و مفاهیمی کاملا ملموس- به اسم پست مدرن یاد می شود. پس این درصد زیادی به تجربه های زیستی بر می گردد. من منکر گریز گاه گاه برخی از شاعران نمی شوم اما قبول این واقعیت که بستر پست مدرن در ایران برای یک جریان هدفمند پی ریزی شده است را نمی پذیرم.

شعر کوتاهی از فرانک کلانتری

cofedastan — Mon, 12 Jul 2010 08:38:58 GMT

زنی را میشناسم که سایه اش

بهانه شعر این حوالیست

ولی وقتهایی که میمیرد

کسی نیست

که بالای سر احتضارش بنشیند...

نوشته‌های یهواَکی - یک مرد مجرد در ساعت 7/علیرضا اجلّی

cofedastan — Sat, 10 Jul 2010 00:51:18 GMT

تو را در فیس بوک می‌بینم. یاهو مسنجر چند روزیست قاطی کرده. ورژن جدیدش را هم که از پاساژ بزرگ خریدم جواب نداد. فکر کنم سی پی یوش مشکل دارد. ایمیل‌ام را که امشب چک کردم یک مسیج دیگر از تو برایم آمده بود. در فیس بوک آشناهای قدیمی خوش تیپ جلوی دوربین عکس گرفته‌اند. جی میل‌ام خالی بود. وب سایت‌ها مطلبشان را به روز کرده بودند اما یکی دو خبر را رفتم توی سایتی خواندم که فیلتر شده بود. فیس بوکی شده بودی. مسیج‌هایت را باید از یاهو مسنجر برایم آف می‌گذاشتی. پی امی چیزی. وبلاگت هم که پر از نظرهای دوستانت شده بود. شاید هم کارت صدایش را باید آپ تو دیت می‌کردم. ای دی اس ال جدید چه خبر؟ راستی شما اینترنت پر سرعت دارید؟

ندارید؟ اگر ندارید خوب تهیه کنید. اه اه. با دایال آپ که نمی‌شود راحت نت بازی کرد.

تو را در فیس بوک می‌بینم. اس ام اس می‌دهی که زود آن شو. می‌گویم آن ام. اما آن آنی که می‌گویم در واقع آف ام که به تو می‌گویم آن ام. آن می‌شوم. آن می‌شوی می گویی:ـ امروز ساعت 7 دم پاساژ منتظرم. باییییییی.